Drvo visoko do preko 20 m, sa vitkim deblom, koje se proteže do vrha krošnje i horizontalnim granama. Krošnja je jajasto kupasta, zimi podseća na četinare. Kora u početku glatka, kasnije tamnosmeđa, uzdužno i poprečno ispucala u ljuspe. Mlade grančice lepljive, kao i pupoljci, koji stoje na peteljci; pokriveni sa dve ljuspe. Srž grančica trouglasta. Mlad list je sa lica lepljiv; odrastao na peteljci dugoj 1,5-2 cm, objajast, zaobljen, tup ili usečen na vrhu; pri osnovi klinast i celog oboda, a iznad osnove sitno režnjevito testerast; dug 4-10 cm, širok 3-7 cm. Muške rese, po nekoliko zajedno, formirane već u jesen; cvetanje rano, pre listanja (februara-marta); duge 6-12 cm. Ženske rese (šišarice) jajaste, imaju izdužene drške; zrele u jesen (septembra) i duge 1-2 cm, Plod je spljošten, opkoljen plutastim omotačem; dug 2-4 mm.

Raste kraj nizijskih i brdskih potoka, rečica i reka, na poplavnim zemljištima, od nizina do oko 1000 mnv. Zemljište pod crnom jovom je obično vrlo vlažno i duboko; ponekad peskovito sa vodom na priličnoj dubini, uvek pokretnom. Pored nekih vrba, crna jova je naša najhigrofilnija vrsta drveća. Kao i druge jove, i crna jova ima na svome korenju orašaste izraštaje (veličine oraha) od Actinomimes alni, koja prima azot iz vazduha. Vrsta polusenke i svetlosti sa jakom izdanačkom snagom.

Drvo crne jove je odmah po seči veoma crveno; osrednje dvrdo, elastično, lako, male trajnosti i ogrevne vrednosti. Pri stalnom dodiru sa vodom vrlo je trajno; u upotrebi za vodogradnje, rudarstvo, rezbarije, alatke, olovke; kao celulozno drvo posebne vrste hartije. Kora se koristi za štavljenje i bojenje u crno. Drveće često štiti obale od vode.

Na Fruškoj gori je retka. Veća populacija nalazi se duž potoka na lokalitetima Testera i Andrevlje.