Šešir 5-22 (31) cm, u mladosti poluloptast i rubom stisnut uz dršku, kasnije jastučast i sve više spljošten, ali nikad udubljen niti ravan. Većinom neravne površine s jamicama. Kožica samo u tim jamicama i samo kod mlađih plitko baršunasta, inače gola, glatka, skliska pa čak ponekad i lagano prianja na dodir, masno sjajna. Kod sasvim mladih primeraka sasvim bela ili sivkastobela (ne žućkasto), počinje da tamni od sredine prema rubovima, tako da i kod većine starijih rub ostane beo ili uočljivo svetliji. Tamni u osnovi u smeđim tonovima, eventualno s krem, ružičastom ili riđom primesom, kestenjastom, ili sepijacrnom. Bele mrlje ostaju i kod starijih primeraka na mestima gde su bili pokriveni listovima ili iglicama. Cevčice sa uskim jarkom prirasle, dugačke 8-30 mm. U početku sivkasto) bele, zatim žućkaste pa zelene. Pore sitne, ispod 1 mm u prečniku, dugo začepljene, zatim okrugle, na kraju zaobljenih uglova. Iste boje sa cevčicama, kod starijih primeraka zagasitije, maslinastosmeđe. Otisak spora zagasitomaslinastosmeđ. Drška 5-15 (-25) / 2,5-6 (-8) cm, puna i drvda, u mladosti jajolika ili kao burence, kasnije trbušasta, na kraju manje-više valjkasto izdužena s okruglim debljim dnom ili postepeno nadole šira. Pretežno bela, manje-više lagano posmeđi u srednjem delu. Mrežica krupna, većinom se dosta nisko spušta, jaka, često i reljefna, bela ili svetlija od osnove, sa pretežno izodijametričnim očicama. Meso debelo do 3,2 cm, u mladosti jedro i tvrdo, ubrzo sve mekše; lako postaje vodenasto pa čak i gnjecavo. Nepromenljive bele boje, vrlo retko malo ružičasto pod kožicom. S jako prijatnim ukusom na orahe i mirisom koji po ovoj gljivi nazivamo "mirisom gljiva".  Hemijske reakcije. U reakciji sa KOH kožica šešira postaje kestenjastosmeđa a meso bledosmeđe sa žućkastim obrubom. Spore (cilindrično) vretenaste, sa karakterističnom suprahilarnom depresijom, u obliku opanka: 13-17/3,75-5,75 μm. U kožici šešira hife prave palisadu, manje-više poleglu i sa stanjenim završecima. Stanište. Kosmopolčitska vrsta, nije izbirljiva ni prema partnerima ni prema nadmorskim visinama, ide sve do granica šuma. Česta je u bukovim i hrastovim šumama. Voli svetlija, no istovremeno i vlažna, čak mahovinom pokrivena mesta, gde se javlja u raštrkanim, ali brojnim kolonijama. Doba. VI-XI. Jestivost. Jedna od najukusnijih jestivih gljiva uopšte. Diferencijalne osobine. Od ostalih pravih vrganja izdvaja se po svojoj beloj, odnosno prema rubu svetlijoj površini šešira, te vrlo brzo glatkom i masno-sjajnom kožicom.

(tekst: Ivan Focht "Naši vrganji")